Z zewnątrz to jest „trudny wiek". Od środka — ciało, które zaczyna dobijać się do wyjścia i nie ma jak powiedzieć o co chodzi. Anna opisuje ten szesnasty rok życia bez diagnozy i bez etykiety, bo wtedy żadnej nie było.
Spokojna, wycofana dziewczyna staje się rozedrgana i nadpobudliwa. O nagłej zmianie, której nikt nie umiał wytłumaczyć, i o tym, jak wygląda z zewnątrz, gdy w środku zaczyna się coś ruszać.
Na studiach to się jeszcze nasiliło. Zasypiałam na stojąco, na przystanku, w biały dzień, opierając się o słup. Siedziałam na wykładzie i miałam wrażenie, że spadam do tyłu razem z krzesłem — całe ciało dostawało sygnał upadku, którego nie było. Jedna z lekarek posądziła mnie o to, że symuluję, żeby dostać zwolnienie. Zapamiętałam jej twarz na zawsze, bo to jest szczególne upokorzenie: chorować na coś, czego nikt nie umie zobaczyć, i jeszcze zostać za to oskarżoną o oszustwo.
Cały rozdział „Indygo” · posłuchaj
Data, którą pamięta się jak własne urodziny, tylko bez świętowania. O detronizacji, o której trudno mówić bez wstydu, i o tym, co robi z dzieckiem utrata wyłączności.
Ja, dwa pokolenia niżej, w spokojnych latach, bez wojny, bez transportu i bez żadnej tragedii, mówię o swojej przeprowadzce o dwadzieścia kilka kilometrów słowem „odcięcie" i mówię je z takim samym naciskiem. Nie dlatego, że jestem przewrażliwiona. Dlatego, że w rodzie krąży pewien kształt i szuka sobie miejsca, w którym się powtórzy. Skala się zmniejsza, forma zostaje. Wyjazd, którego się nie wybrało. Miejsce, do którego się już nie wróci. I to charakterystyczne milczenie po fakcie, w którym nikt nie mówi, że coś się skończyło, bo w rodzinach, które przeżyły prawdziwe utraty, o utratach po prostu się nie mówi.
Cały rozdział „Sepia” · posłuchaj
nastolatek nagle się zmienił · nadpobudliwość w dojrzewaniu · ciało ciągle pobudzone bez powodu · zmiana osobowości u nastolatki · trudny wiek czy coś więcej
Otwórz książkę w czytniku — z audiobookiem i muzyką.